En azından bir vedayı hak etmiştik, sevgilim.
En kötü ayrılıklar bile bir veda kadar onurludur.
Ama biz, sessizliğe bırakıldık.
Ne bir söz ettik, ne de göz göze geldik son kez.
Yine seni öpemedim…
Son bir kez sarılamadım…
Ellerin elimde, bakışların gözlerimde kalmadan veda ettim sana.
Hiç değilse,
Son kez “Seni seviyorum” diyebilmeliydik.
Belki de vedamız, bir veda bile olamayacak kadar eksikti.
Kapanmamış bir hikâyenin yarım kalan cümlesiydi gidişin.
Ve şimdi, içimde binlerce “keşke”yle yaşıyorum seni…