Kendimizi tanımak...Ruhumuzun mahzenlerinde bizden habersiz yaşayan bir alay misafir var. Berhanenin bazen bir, bazen birkaç odası aydınlık. Işık binanın üst katlarında. Kendini tanımak. Kendini, yani eriyeni, dağılanı dumanlaşanı. Sen acıların, utançların zilletlerinle aynısın. Rüyaların, hayallerin dileklerinle bir başkası.
Sayfa 294
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bana hakikati değil, kendini ver. Kendini yani rüyanı. Olmak istediğin gibi görün, olduğun gibi değil. Zaten nasıl olduğunu, ne olduğunu biliyor musun? Her yalan bir yaratış.
Hakikat, kaderin imzasız mektubu.
Sayfa 290
İnsanları eskisi kadar sevmemek. İnsanları ve eşyayı. Galiba ölmek de bu.
Sayfa 224
İnsanın elinde yozlaşmış her şey, doğru ama her şeyi düzelten de insan değil mi? Peygamberler de, veliler de, kahramanlar da insan. Tarihi yaratan, fertle yığın arasındaki anlaşmazlık. Hayatın kanunu tezat.
Sayfa 220
Antikite, insanlığın çocukluk çağı. Yaşanılan dünya, tek gerçektir. İştihaları, insiyakları yönetir insanı. Sonra toplumların delikanlılık devri başlar. Hala bu çağın içindeyiz. Mazinin hakikatlerine inanmıyoruz artık. Tek hakikat tanıyoruz: düşünce veya ruh. Dinler, Tanrı diyor bu tecride, felsefe: akıl. Düşünüyorum, o halde varım... Ne demek? Düşünceden başka gerçek tanımamak değil mi? Hegel de aynı inancı bölüşmüyor mu?
Sayfa 203