İzzet
@sadeceizzet
Prens Andrey insanların büyük bir bölümünü aşağılık, önemsiz yaratıklar olarak görüyor, ulaşmaya çalıştığı mükemmelliğe uygun canlı bir örneği bulmayı öyle çok istiyordu ki Speranski'nin buna uygun, akıllı ve erdemli bir insan olduğuna kolayca inanmıştı.
Sayfa 641
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Şimdi mantık bambaşka şeyler söylüyordu.
Sayfa 629
Prens Andrey aniden, "Hayır, hayat otuz bir yaşında bitmez," diye kesin ve değişmez bir karara vardı. "İçimdekileri bir tek benim bilmem yetmez, bunları herkesin bilmesi gerek: Piyer'in, gökyüzüne uçmak isteyen o kızın, beni tanımaları için, hayatımı tek başıma geçirmemem için, o kız gibi hayatımla hiç bağlantıları olmadan yaşamamaları için, hayatımın onların üzerinde izler bırakması için ve benimle birlikte yaşamaları için bilmeleri gerek!"
Sayfa 629
Aklındaki sonuca bağlayamadığı süreç hâlâ işkence ediyordu. Düşüncelerin esiri olmaktan korkuyordu ama onlardan kurtulamıyordu.
Sayfa 620
Aklında, bir türlü sonuca bağlayamadığı azap verici bir süreç vardı. Yüreğinde korkunç bir şüphe belirmişti. Aklına değişmiş yüz ifadesi ve boyun eğmiş haliyle Denisov, kopmuş kolları ve bacaklarıyla, pisliği ve hastalığıyla bütün hastane geliyordu. Tüm bunlar o kadar canlı geliyordu ki hastanedeki ölü beden kokusunu hissetti ve bu kokunun nereden geldiğini anlayabilmek için çevresine bakındı. Aklına artık Imparator Aleksandr'ın sevdiği ve saydığı bir imparator haline gelen küçük, beyaz elli, halinden memnun Bonaparte geliyordu. Durum buysa kollar, bacaklar neden kopmuş, insanlar neden ölmüştü? Aklına ödüllendirilen Lazarev, cezalandırılan ve affedilmeyen Denisov geliyordu. Kendini içinde bulduğu bu garip düşünceler onu korkutmuştu.
Sayfa 619