"Vardı ama yoktu da biraz. Varken nasıl yok olurdu bir insan? O öyleydi. Hayallerimde vardı. Rüyalarımda vardı. Okulumda. Kampüste. Bazenleri kahve almaya gittiğim kafede. Bir masada. Bazenleri bindiğim otobüste. Bu görünen tarafıydı onun. Gerçek şuydu ki; yoktu. Elimi tutmasını istediğim eli yoktu. Bana uzun uzun bakmasını istediğim gözleri yoktu. Vardı sesi. Çok hoş bir sesi vardı. Sürekli dinlemeyi isteyeceğim kadar. Bana yoktu sadece sesi. Varken yok olmayı becerebilen tek kişiydi herhalde."