Neden ilk yazda baharın bütün güzellikleri usul usul silinir de onun yerini bir solukluk, bir yılgınlık alır?
Neden ortalık kurulaşır ve gökyüzü hep mavidir? Ağaçların, evlerin, yolların, kendilerine uyguladıkları yeni görüntülerinde, toprağın yanışında, hep geçen yazlardan kalma bir yalnızlık sanısı vardır. Dut ağaçları dutlada doludur; dallarını çırparlar; bir kısmı sağa sola dökülür. Sonunda unutuldukları yerde kururlar.
Onları kuşlar yer, karıncalar yer. Çünkü ilk yaz gelmiştir ve her şeyi kendi kişiliğinde birleştirmektedir. Bu gökyüzü, yıllardan beri kendisinde denediği renklerin en güzelini bulmuştur;
mavidir... Onu sürdürür. Her varlık gibi, o da kendini yeniler, kendi biçimine kendisi varır.