Bazen gecenin bir yarısı oğlumu özleyerek uyanıyorum. Onu eşiğinden alıp yatağa götürüyor ve göğsümde yatırıyorum. Onun her ağlaması beni sevindiriyor. O küçücük kafasını geriye atıyor, çenesi titriyor, ellerini havaya kaldırıyor ve bağırmaya başlıyor. Bu, sanki yaşamın bana haykırışı gibi geliyor. "Evet, çok iyi, devam et!" diyerek onu daha da kışkırtıyorum.