Bir şeyler oluyor, başımıza birtakım olaylar geliyor ve biz bunların amacını bilemiyoruz, tabii eğer bir amacı varsa. Ama kendi sorumluluğumuzu kendimiz taşıyabiliriz ve cesur olabiliriz.
Kanser olduğumda çok korkmuştum, ama bebeğimi götürdükleri anda hissettiklerimle kıyaslandığında o korku hiçbir şeymiş aslında. Tamamen çaresiz hissediyordum kendimi, çünkü bu kez hasta olan ben değildim, başka biriydi. Benim oğlumdu.
Ağla, lütfen. Lütfen, lütfen ağla.
Donup kalmıştım. O anda, ağlamasından başka hiçbir şey istemiyordum. O doğumhanede, benim önceden korku diye bildiğim şeylerin hepsi gölgede kalmıştı.