Melike Sağdıç
@sadmelike
Şu anda okuduğu kitap
Sonra bütün sözcüklere yüklenen anlamlara küfretti.
Ve kendi düşüncelerini taşıyan sözcüklerinin yetersizliğine…
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu yazar benim psikolojimi bozacakEdebiyat
Kendimden memnun olsam kendi gözlerimle izleyebilir miydim, diye düşündü. Donuk suretler aynı ölgünlüğü taşır mıydı yine? Yoksa silinir miydi coşkun kahkahaların neşesinden ölüm?
Tüm bunların sebebi neydi. Gerçekten tek bir olaya mı bağlanıyor her biri?
Bir zincirin halkası mı yaşamım? Ve halkalardan tek bir tanesi çürüyünce geriye kalanları da mı çürütmüştü?
Bütün yaşamı gözlerinin önündeydi. Ve acınası bir yanılgıya benziyordu kendisinin baktığı yerden.
Yorgun gözlerim harf aralarında bir ileri bir geri kıvılcımlanırken tahayyülümde canlanan dünya, başka türlü yaşamlara özlem duyduğum şu acınası kendi gerçekliğimden bir kaçış değil de neydi ki? Sessiz saatlerle geçen bir geceyi monoton bir iç sesle geçirmek yerine – değil midir ki, yalnızların tek arkadaşı
iç sesleridir… – yükselip alçalan, zaman zaman haykıran ve belki de fısıldayan başka-seslerle geçirmek ne ahmakça kurnazlık! İnsan yalnızken, yapayalnız düşünüyorken, tam o ağır vakitte – işte en çok o zaman – takılıyor şuurunun ayaklarına: kendi gerçekliğinin düşsel kırıklıkları… Ve ben ayaklarıma takılan şu pislikleri temizleyemedim bir türlü.