Peygamber (s.a.v), çevresine baktığında, çevresindekilerin sadeliği ve ne kadar doğal olduklarını –insanın fıtratına ne kadar yakın olduklarını– görüp seviniyordu. Bu sevinçle, sonradan herkesin katıldığı bir şarkı okumaya başladı:
“Hayber’in bu güzelliği bir güzellik değil,
Ya Rab, bu daha saf, daha temiz bir şey.”