Bazen insan o kadar eziliyor ki, öfke bile duyamayacak hale geliyor.
Aşkın, gözü kapalı uçurumun kıyısında yürümek olduğunu bilen biri aşık olur mu hiç?
İşte unutmayı başaramayan insanın trajedisi bu sözlerde gizliydi. Ömrünü endişeyle tamamlamaya ve sürekli acı çekmeye mahkum olan zavallı bir ruh.
'Sanki dünya silinmişti ya da ben başka bir dünyaya ışınlanmıştım. Karşımdaki yüz, ilahi bir ışıkla aydınlanmıştı. Güzellik falan değildi bu, çok daha fazla bir şeydi. Hiçbir dilde bunu anlatacak kavram, bir kelime olduğunu sanmıyorum. Sanki gökyüzünden Borisov'a bir ışık huzmesi içinde indirilmişti. Yüzü güneşle değilde, içindeki bir ışık kaynağıyla aydınlanıyor gibiydi.'
İnsanın duygularının en tehlikelisi aşktır dedim. Hiç bir şeyle kıyaslanamaz.