Bugün sizlere son zamanlarda içine çekildiğim distopyalar dünyasında bir kitaptan diğerine sayfa sayfa yol alırken arkadaşlarımın önerisi sonucu okuma listeme eklediğim ve taptaze bitirdiğim “Körlük” hakkındaki düşüncelerimden bahsedeceğim. Körlük 1989'da Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görülmüş ve ne yazık ki 2010'da aramızdan ayrılmış başarılı yazar José Saramago’ya ait. Benim Saramago’ya ait okuduğum ilk kitap. Kitabın konusu ise şöyle; Günlük hayatın koşuşturması içinde kaybolunan ve kapitalizmin her yerde hakim olduğu, içinde yaşadığımız toplumdan çok da farklı olmayan bir dünyada yaşayan isimsiz kahramanımız direksiyon başında trafik ışıklarının yeşile dönmesini beklemektedir. Fakat o an tüm dünyası karanlığa gömülür ya da kitabımızın anlatımıyla beyazlığa, kör edici parlaklıktaki bir aydınlığa. Artık hiçbir şeyi göremez olur. Hayatı boyunca gayet sağlıklı olan gözleri, acımadan, belirti vermeden ve nedensizce adeta bir ‘süt denizi’ nin içine dalmıştır. Telaşlı ve çaresizce doktorun muayenehanesine ulaşabildiğinde ise orada bulunan diğerleri, kendilerini de aynı kaderin beklediğinden habersizdir. Kişi ayrımı gözetmeksizin herkesi içine hapseden bu beyaz körlük sonrası insanlar, onurlarını hiç kaybetmedikleri gibi kaybetmeye ve hayatta kalabilmek için uygarlıkta yeri olmayan her türlü davranış ve yaşam koşuluna alışmaya katlanmak zorunda kalırlar. Onlara yol gösterip onları örgütleyecek “gören gözler” i kaybeden insanlık o andan itibaren ahlaki bir çöküşe doğru sürüklenecektir. Kitabın metaforlarla dolu anlatımı okurken insana “bakıyoruz ama gerçekten görüyor muyuz?” u sorgulatmıyor değil. Kitapta nokta ve virgülden başka noktalama işareti kullanılmamış, ayrıca hiçbir yer ve kişi ismine yer verilmemiş. Bu hikayeyi daha etkileyici ve dinamik kılıyor, başka bir açıdan

devamını oku

İnsan ve Duygular