Elif Arpacı
@sallamacay
44 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Bu harika kitapla ilgili herkesin yazdığı şeyleri tekrar etmek istemem lakin şunu söylemeden geçemeyeceğim. Roman ve öykü konusunda çok az yazarın başarılı olduğunu düşündüğüm bir konu da diyalog yazmadır. Mitat Enç ise bu kitapta harika diyaloglar yazmıştır ki kitabın en güçlü yönlerinden biri de kesinlikle budur.
Reklam
Anadolu hikayelerini modern bir anlatım ile sunuyor yazar. toplumun ruhunu ve psikolojisini yansıtması açısından okunası. özellikle de kitabın adına yaraşır bir anlatımı var; her hikayede tutunacak bir dal ya da tırmanacak bir duvar bulamayan bir sarmaşık gibi ne yapacağını bilemeyen, çaresiz karakterler ve bu karakterlerin iç çekişmeleri ile karşılaşıyoruz. bu anlamda hikayeler sağlam psikolojik zemine oturtulmuş. hikayedeki olaylar size göre bambaşka olsa da kendinizi bulduğunuz noktalar his olarak karşınıza çıkacak. ilk hikaye ise keyifli ve mizah dolu yapısı ile diğerlerinden ayrılıyor, incelemeyi yaparken onu farklı bir köşeye koymuş olalım. bu arada yazar adeta bir yönetmen gibi öyle betimlemeler sunuyor ki kendi filminizi çekiyorsunuz okurken.
"Gelsin" her şey böyle başladı...
Nahit Bey'in hareketli hayatı ve duygusal anlamda uçlara varan içsel sürtüşmeleri keyifle okunuyor.
Shakespeare'in şu meşhur 'dünya bir sahnedir' sözününün romanını yazmış yazar. Aynı zamanda Edgar Allan Poe'nun Rüya İçinde Rüya'sı misali oyun içinde oyun izliyoruz. Roman; Adile Naşit ve Selim Naşit'in babaları Naşit Özcan'ın hayatından esinlenerek yazılmış. Içinde dönemin siyasi dalgalanmaları ile kadın imajı hakkında da dikkate değer bölümler yer alıyor. 236 sayfa.
Bu arada @edebicedergisi 22. Sayısında Yağmur Tunalı hocanın da Tarık Buğra ile anılarından bahsettiği çok güzel bir yazısı var. Roman sonrası yazıyı okumak, yemekten sonra köpüklü Türk kahvesi içmek gibi muhteşem denk geldi.
Koskoca bir çöplüğün yani başına kurulan bir gecekondu mahallesinin kuruluş öyküsü... kendi varoluşlarını ortaya koyarken kendi inançlarını ve kendi yaşam biçimlerini nasıl sekillendirdiklerine şahit oluyoruz. Bu anlamda romanın bir kahramanı yok, aslında tek bir kahramanı yok; baş karakter Çiçektepe'nin kendisi. Aslında roman demek de ne kadar dogru olur, tartisilir. Her bir bölümde bu gecekondu kentinin yeni bir karakteri ile tanışıyor ve onun hikayesini okuyoruz. Kitabın sonuna kadar bahsi geçen ancak iki belki üç karakter var. Destansı bir dil ile bir kuruluş öyküsü anlatırken toplumsal yaraları da yer yer es geçmiyor yazar. Kişiden ziyade bir toplumun, kahramanı olduğu kitap, okunası.
Bu romanda öne çıkan katil değil, cinayetin kendisi de değil aslında: Cinayetin NASIL işlendiği... klasik bir cinayet romanı gibi katili aramıyoruz ki daha en başından katiller belli olduğu gibi kimin öleceği de belli. Bu romanı okurken asıl sorulması gereken soru NASIL sorusudur. Bir toplum nasıl cinayet işler, topluma ait her bir kişi üzerine düşen görevi nasıl yerine getirir, romanı okurken bunların farkına varıyor ve toplumsal bir çözümleme yaparken buluyoruz kendimizi. Cinayetin işleniş biçimi ise toplumun psikolojisi ile ilgili ipuçları ile dolu. Ve kurbanın son diyaloğu da gerçekten beyin yakıyor. Muhteşem...
Reklam