bahçe derin bir sessizliğe gömülmüştü. çevrede tek bir ses, tek bir kıpırtı yoktu. gökyüzü, aysız güneşsiz bir karanlığa bürünmüştü. yüzümü ona doğru çevirdim, göz göze geldik: bana bakan kapkara iki yuvarlığın çevresinde apak iki halka... gözlerine bakmayı sürdürdükçe ak daha ak, kara daha kara oldu; sanki yerde de gökte de bulunmayan gizemli bir kaynaktan alıyorlardı ışıklarını...