kitabadairhayaller
@samelis
57 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
okuduğum en iyi öykü kitabı
10 yıllık eşini 5 yıl önce kaybeden, hala aklında kaybettiği eşi olan melda’nın bir gazetedeki aşk köşesine kendini “Siyah Lale” olarak tanıtan bir ilan vermesiyle başlıyor eserdeki ilk öykü. Bu ilana gelen cevapları aldığında da kendini “keşfedilmemiş bir şiir” gibi hissediyor. Klişe mektupların arasında 42 yaşında Zonguldak’ta bir kitapçı olan İhsan’ın mektubunu okur ve bu mektuptan etkilenip diğer kalanları okumadan atar. Üç ay boyunca mektuplaşıyorlar ve İhsan’ın hayatını kendi ağzından okuyoruz. Mektubunda üniversite yıllarını, “yaşlı solcu” olarak çektiği işkenceleri okurken acısına ortak olduğumu hissettim. Emel’e duyduğu sevginin ardından Emel’in bir anda ortadan yok olması, yakın arkadaşının ölümü üniversite hayatını bitirmesinin sebepleri olmuş. Ve ardından bir gazete de önce dizgici sonra muhabir olarak işe başlamış. Sonrasında hayat onun karşısına Figen’i çıkarmış, evlenmişler. İhsan, Figen’de hep Emel’i görmüş onu bulmuş. Bir gün alkollüyken eşine Emel deyince ipler kopmuş boşanmışlar. Ve bu noktadan sonra da Melda’yla görüşmek istemekte. Ve en sonunda Melda’nın Murat’la gittiği pastanede görüşürler. Melda İhsan’ı üstüne sinen yalnızlığından tanımıştır. Beni en çok sarsan bu öykünün sonundaki patlama oldu. Ve sonundaki şu alıntı “yıllar geçiyordu, hayatlar geçiyordu. Hiçbiri geri gelmiyordu. Düşüncenin sahibi sayfayı çevirdi.
Sayfa da geri gelmedi. “
Öyküler muazzam hepsi beni derinden sarstı ve içime işledi birer roman olsalar, bu karakterlerin çok daha uzun hikayelerini okusam çok zevk alırdım. Ancak öykünün kısalığında insanı bu kadar sarsmanın büyük başarı olduğunu düşünüyorum. Rasim Abi’nin anlatıldığı öyküde okuyucuya “sende bilirsin, canın istemez bazen.” hitapları okuyucuyu kitabın içine daha da çekiyor. Her bir öyküsünde yetişkinlik sancıları
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Değişimin ve değişime gereksinimin olmadığı yerde akıl da yoktur “Edebiyat
Beni oldukça sorgulatan, dünyanın geleceği hakkında fazlasıyla düşündüren bir eseri bitirdim. Okuması çok keyifliydi. Böylesine muazzam bir kurgu okumak inanılmaz bir deneyimdi.
Zaman Yolcusu bir Zaman Makinesi yaratır ve bununla 802701 yılına bir yolculuğa çıkar, orada Morlockları ve Eloileri görür. Wells’in romanda “Kapitalist ile Emekçi arasında şu an yalnızca geçici ve toplumsal gibi görünen farkın derece derece açılması..” söylemini kullanmasının amacı, 1890’lardaki sınıflar arası çatışmanın eğer durdurulmazsa neye dönüşeceğini göstermektir. Üstelik bu dönüşümün yalnızca insanlığa veya medeniyete değil; aynı zamanda doğadaki tüm yaşama ve hatta evrene bile son vereceği bağlantının ikinci kısmı olan otuz milyon yıl sonrasında betimlenir. Bir yanda yamyama benzeyen, çirkin, çalışmaktan elleri kocaman olmuş, gün ışığını unutmuş, kan emici Yeraltıcılar yani Morlocklar; diğer yanda ise tembel, rahatına düşkün, güzel kokulu, yalnızca meyve ile beslenen Yukarı Dünyalılar yani Eloiler. Evrende kalan iki tür olan Eloi ve Morlocklar ne birbirlerinin dilini bilirler ne de aralarında karşılıklı bir alışveriş vardır. Morlocklar, Eloilere hizmet ederler ama aynı zamanda da onların kanını emerek beslenirler. Sistem artık can alıcıdır, kendini yiyip bitirmeye başlar. Zaman yolcusu kendi zamanına geri döndükten sonra fotoğraf makinesiyle tekrar zaman yolculuğuna gittikten sonra dönemez. Gelecekte neler olacak? Çok merak ediyorum.