Samirə Məmmədova
@samiramammadova
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Çok üzüldüm canım" dedi.
"Yoo" dedim "üzülme. Bence çok iyi oldu."
"Niye?"
"Yepyeni bir başlangıç yapmamı sağlayacak da ondan. Yıllarca o binaya gidip gelmekten, rektörün haberlerini kovalamaktan daha ilginç şeyler var hayatta."
"Başka bir iş mi yani?"
"Başka bir hayat!"
"Anlamıyorum."
"Daha yaratıcı, daha renkli bir hayat. Daha anlamlı! Beni bu heyecanlandırıyor, anlıyormusun?"
Eski siyah beyaz fotoğrafları daha çok seviyordum. Sanki o resimlerde insanların yüzündeki ifade daha dramatik, ışık ve gölgeler çok daha ustaydı.
Ayrıca hiç kimse bugünkü gibi objektiflere gülerek bakmıyordu. O zamanlar resim çekilirken kimse "Cheese" diye bağırmıyordu herhalde. Ya da artist fotoğraflarında olduğu gibi "333" diyerek dudaklarını büzmüyordu. Ya ciddi bir ifadeyle duruyorlar ya da dudaklarının kıyısına belli belirsiz uçucu bir gülümseme konduruyorlardı. Özellikle kadınlar yapıyordu bunu. Saçlarını özenle tarıyor, en iyi giysilerini giyiyor ve o büyük resim çektirme gününe özenle hazırlanıyorlardı.
İnsan iyi tanıdığı birinde daha önce hiç rastlamadığı bir yüz ifadesi görünce, demek ki oluşan yabancılık duygusu çok etkili oluyordu.