Kitap bir solukta bitiyor ve şiirsel bir yönü var, kitabın altını çizmekten okuyamadım resmen. Kitap önce Werther'in umutlu serzenişleriyle başlarken bir anda sevdiği kadın için karamsar intihar meyilli cümleleriyle son buluyor. Ben burada kitap anlatmayı çok sevmiyorum zaten herkes okudu sindirdi. Ben burada Werther'i kendini öldürerek ne kadar bencil, ergen olduğunu söylemek istiyorum. Kendini öldürmüş ama diyebilirsiniz ama kendini öldürürken bile sevdiği kadının elinden silahı almalar, mektuplar yazmalar, son anında zorla kadını öpmeye çalışması vs. resmen kadına travma bıraktı yahu.. bilmiyorum böyle insanlar zaten olmasın yok olsun.. bunun adı sevgi değil bunun adı takıntılılık ve ben dünyamda böyle insanları asla ama asla istemem.. Yazara gelecek olursak öyle güzel bir dile anlatmışki adeta okuyucu olarak Werther'in bedenine bürünüp ruhuyla konuşuyoruz. O ne derse biz de aynen kabul ediyoruz.