"Birini kırmak kolay tabi
Sanki bir göle taş atmak gibi...
Peki ya hiç düşündünmü?
Taşın ne kadar derine inebileceğini."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Ölüm diye bir şey yok Feride. Ölüm yalan...
Kalanlar unutursa, gidenler ölür esasen."
-Çalıkuşu
Yas, insanın kaybettiği kişiyi unutamaması değildir.
Yas, onu artık hiçbir yerde bulamayacağını öğrendiği halde,
her yerde görmeye devam etmesidir.
Bir gün bir ışık düşer yere;
sebepsizce durup bakarsın.
Bir rüzgar eser,
sanki yıllar önce duyduğun bir sesi taşır.
Kimsenin dikkat etmediği bir ayrıntı gelip göğsüne oturur.
Çünkü sevilen biri gittiğinde yalnızca bir insan kaybolmaz.
Dünya da değişir.
Artık hiçbir şey yalnızca kendisi değildir.
Deniz biraz onu anlatır.
Gökyüzü biraz onu hatırlatır.
Sessizlik biraz onunla dolar.
Kaybedilen kişi dış dünyadan çekilir ama ruhsallıktan çekilmez.
İçimizde yaşamaya devam eder.
Bu yüzden yasın bir evresinde insan, sevdigini anılarda değil, varlığın kendisinde aramaya başlar.
Belki de bu yüzden bazen bütün dünya bir tercümana dönüşür.
Çünkü özlem, yokluğa verilen bir tepki değildir sadece.
Sevginin ölemediği yerdir.
Hüzün Kuşu1000Kitap
Gecenin en koyu tenhasında, saatler yine o tanıdık ve kimsesiz vakti vurduğunda başladı her şey. Can, odasının penceresinden dışarıya, karanlığın yuttuğu sokaklara bakıyordu. Ne zaman güneş çekilse, ne zaman şehir derin bir sessizliğe gömülse, o misafir yine gecikmeden gelirdi.
"Hüzün kuşu" derdi ona. Kanatları simsiyah, bakışları sitem dolu bir kuş... Gelir, tam göğsünün ortasına, yüreğinin en hassas dalına konardı.
O gece, içindeki o tanıdık sızıyla daha fazla sessiz kalamadı Can. Yüreğinin derinliklerine doğru fısıldadı, sesinde yılların yorgunluğu vardı:
"Söyle bana içimdeki keder, ne zaman terk edeceksin beni? Hem bak, etrafımdaki herkes gidiyor. Gelen durmuyor, giden dönmüyor... Sen niye hâlâ içimde böyle sarsılmaz bir yer ediniyorsun? Sevdiklerim bile birer birer gitti benden, bıraktılar elimi. Madem öyle, sen de git... Git artık."
Gözlerinden süzülen iki damla yaş, yanağından aşağı sessizce yol aldı. Parmak ucuyla sildi o damlaları. Bu, kaçıncı geceydi bilmiyordu. Kaçıncı kez gözlerindeki o yaşların, tıpkı o hüzün kuşu gibi göğsünden havalanıp yüzüne süzülüşüydü?
Sitemi sadece kederine değil, geceye ve zamanaydı da:
"Saatlerden niye hep geceyi seversin sen? Neden ortalık aydınlıkken değil de, beni en savunmasız, en yalnız yakaladığın bu karanlıkta çıkarsın ortaya?"
Odanın sessizliğinde hüzün kuşu kıpırdamadı, sadece Can’ın kalbinin ritmiyle birlikte iç çekti sanki. Keder, gitmek için acele etmiyordu çünkü o, gidenlerin Can’da bıraktığı boşluğu dolduran tek şeydi. Sevilenlerin gidişiyle açılan yaraları, yine bu sadık ama acımasız misafir nöbetleşe bekliyordu.
Can, başını cama yasladı. Gözlerini kapattı ve uzaklardan esecek o ılık rüzgârın hayalini kurdu. İçindeki kış ne kadar sert, ne kadar uzun olursa olsun, insanoğlunun sığınacağı son liman hep ümit değil
