Umutsuzluğun oransızlığı basit bir oransızlık değil, kendisine ilişkin bir ilişkideki ve diğeri tarafından kurulmuş olan bir oransızlıktır, böylece bu kendisi için olan ilişkideki oransızlık, onu kurmuş olan kudret karşısında kendisini de alabildiğine yansıtır.
İnsan kendisini kendisi kurmuş olsaydı, o vakit sadece bir form söz konusu olabilirdi, kendisi olmak istememek, kendisinden kurtulmak istemek, ama umutsuzluk içinde kendisi olmak istemek söz konusu olamazdı.
İnsan sonsuzluğun ve sonluluğun, zamansalla ebedinin, özgürlükle gerekliliğin bir sentezidir, kısacası bir sentezdir. Sentez iki şey arasındaki bir ilişkidir. Böyle bakıldığında insan henüz kendilik değildir.