umut
@sardinia
22
insan suretine bürüneli beri korkmadan geçirdiğim bir an anımsamıyorum: daha yüreğimin ilk atışını duyuşumda bile. aynı anda hem yaşama hem ölüme olan uzaklığı sayan o keskin, yüksek tık sesi, beni daha önce hiç duymadığım bir ürküntü ve telaşla sarsmıştı. insanlar her yanı ölçüp saymayı severler, anladım da, yaşamın yitip giden her bir saniyesine sihirbaz titizliğiyle eşlik eden bu sayacı bağırlarında nasıl taşıyabilirler?
Sayfa 11
Şu gözlerim var ya, hiçbir işe yaramazlar; evrendeki en saçma aynalar gözlerdir, yalnızca yansıtmayı becerirler de karanlıkta bu zavallı hünerlerini bile yitirirler.
Sayfa 10
o da gülümsedi. yağmur dindi, bulutların arasından yavaşça bir çizgi açıldı ve güneşin ilk ışıkları belirdi —işte böyle bir tebessüm.
Sayfa 153
“bazen sana baktığımda, çok uzak bir yıldıza bakıyormuşum gibi hissediyorum,” dedim. “göz kamaştırıcı fakat on milyonlarca yıl öncesinden gelen bir ışık. hatta belki de yıldız artık yok. yine de bazen o ışık bana her şeyden daha gerçek görünüyor.”
Sayfa 152
yarın sabah gözlerimi açtığımda bütün sorunların hallolduğu yeni bir dünya istiyordum.
Sayfa 126