Yusuf Kıssası, her nerede bulunursak bulunalım kulluğumuzun devam etmesi gerektiğine, bize düşenin sonuca odaklanmak değil süreci yürütmek olduğuna çok güzel bir örnektir.
Yusuf Kıssası, her nerede bulunursak bulunalım kulluğumuzun devam etmesi gerektiğine, bize düşenin sonuca odaklanmak değil süreci yürütmek olduğuna çok güzel bir örnektir.
İnsanlar için iyilik yapmak sürdürülebilir değildir. İnsanlarla yaşadıklarımız sadece iyilik yapabilmemiz için bir vasıtadır. Asıl hedef rıza-yı bârîdir.
Bu noktada kıssa bir hususa daha işarette bulunuyor: Kişinin Allah katındaki değeriyle insanlar nezdindeki değeri her zaman örtüşmeyebilir. Bu sebeple herkese eşit derecede önem veremesek de en azından kimseyi önemsiz görmeyelim. Çünkü insanlar göğüslerinin üzerinde, "Dikkat! Ben Allah'ın sevgili kuluyum. Bana ona göre davranın." yazan bir tabela taşımıyor. Belki kendi değerini kendisi bile bilmiyor. Onun için insanları es geçmemek, dış görünüşlerine bakarak sıralamaya tâbi tutmamak bizim değerimizi ortaya koyar. Bunlar çoğunlukla kaybettiğimiz büyük bir sınavdır.
Kendi idealimize, kendi planlarımıza, kendi hayallerimize, kendi kararlarımıza uygun olmayan ortamlara devamlı girip çıkar ve kendimize 'Yapma, yapma, yapma, yapma...' dersek, irademizi ziyan ederiz, sonra da yapmamız gerekenleri yapamaz hale geliriz.