Areashere
@sareer
Gezmeyi,görmeyi,hissetmeyi ve öğrenmeyi çok seven herhangi biri
Entp 3w4
Keşke böyle olmasaydı...
Kiitabın yazılış biçiminden mi yoksa çeviriden mi kaynaklanıyor bilmiyorum ama cümlelerin neredeyse tamamının devrik yapıda olması okurken beni ciddi anlamda zorladı. Normalde devrik cümle kullanımı belli bir ölçüde metne estetik ya da farklı bir ritim katabilir fakat bu kitapta o kadar yoğun kullanılmış ki (neredeyse her cumle)bir noktadan sonra hikâyenin içine girmemi engellemeye başladı. Artık üçüncü hikayeye geldiğimde konuya odaklanmaktan çok cümle yapıları ekstrs gözüme çarpmaya başladı ve bu da okuma akışını benim için oldukça yorucu hâle getirdi.
Buna rağmen kitabın hakkını vermem gereken tarafları olduğunu düşünüyorum. Hikâyelerin temel fikirleri gerçekten ilgi çekici, sıra dışı ve cesur. Ele alınan temalar, karakterlerin konumlandırılışı (Bir kadın karakteri konumlandırmayı bırak, fikirleri olan "insanlar" ayrı bir karakterler olarak bile masallarda,anlatılarda göremiyoruz.)ve anlatının marjinal tarafı(bakıs açıları)oldukça başarılıydı. Özellikle kadınlık hâllerine ve toplumsal meselelere yaklaşımından çokk keyif aldım. Bir feminist olarak aslında bu kitabı çok severek okumayı, altını çize çize ilerlemeyi gerçekten isterdim. Belki de tam bu yüzden anlatım diliyle kuramadığım bağ beni daha da hayal kırıklığına uğrattı; çünkü içerik olarak bana hitap eden pek çok şey olmasına rağmen üslup yüzünden kitaptan uzaklaştığımı hissettim.Devrik anlatımın çok kullanımından rahatsız olmuyorsanız keyif alabileceğinizi düşünüyorum.
Yaşamımın, öyküdeki yeşil incir ağacı gibi önümde dallanıp budaklandığını görüyordum. Her dalın ucunda tombul, mor bir incir gibi eşsiz bir gelecek beni çağırıyor, göz kırpıyordu. İncirlerden biri, bir eş, mutlu bir yuva ve çocuklardı. Bir başkası, ünlü bir ozan, öteki parlak bir profesör, biri şaşırtıcı editör Ee Gee, öbürü Avrupa, Afrika ve Güney Amerika, biri Constantin, Sokrates, Attila ve garip adları değisik meslekleri olan daha bir yığın aşık, bir başkasıysa Olimpiyat takım şampiyonu bir kadındı. Bu incirlerin üzerinde ve ötesinde, ne
olduklarını pek çıkaramadığım daha bir sürü incir daha vardı.Kendimi dalların çatallandığı noktada otururken görüyordum. Ve incirlerden hangisini seçeceğime bir türlü karar veremediğim için açlıktan ölüyordum. Hepsini ayrı ayrı istiyordum incirlerin, ama birini seçmek ötekilerin hepsini kaybetmek demekti. Ve ben orada karar veremeden otururken incirler buruşup kararmaya başlıyor ve birer birer toprağa, ayaklarımın dibine düşüyorlardı.
-Sylvia Plath(The bell jar)
AyçiçeğiAşk
O yüzünü aşkla güneşe döndükçe sararır solar,sonunda kararır yanar her seferinde... Ayçiçeği güneşe aşık olunca gülmekten kırılmış bütün bitkiler. "Güneş gökyüzündeki tahtından bir an bile ayrılmaz. Kudretli ve ulaşılmazdır. Sen kim, o kim? Vazgeç bu sevdadan." demişler hep bir ağızdan. Ayçiçeği sesini çıkarmamış. Sevdalı gözlerini dikmiş güneşe;bakmış bakmış bakmış... Uzun süre hiçbir şeyin farkına varmadan güneş, nihayet bir gün ayçiçeğinin bakışlarını hissetmiş üzerinde. Önce geçici birşey sanmış ama zamanla yanıldığını anlamış. Ayçiçeği öyle inatçıymış ki güneş tahtını nereye taşıdıysa yılmadan usanmadan o yöne çevirmiş başını. Derken bir öğleden sonra, artık bu takipten bıkan güneş sapsarı gazabuyla kavurmuş ayçiçeğini. Daha ayçiçeğinin üzerinde simsiyah duman tüterken insanlar akın etmişler olay mahalline. "Yaşasın!" demiş içlerinden biri. "Şimdi ne güzel çitleriz bu aşkı." Güneş gün boyu döndükçe o da güneşe döner yüzünü, bu yüzden olmalı, birileri "Gündöndü" diye seslenir ona. Gün dönene kadar güneşe bakar durur. Bazıları "Günebakan" diye çağırır onu... Ya biz? Neden "Güneşçiçeği" değil de "Ayçiçeği" deriz ona? Güneşe olan aşkını gece ay ışığında büyüttüğü için mi yoksa?
-hız ve renk paragraf kitabı