Saudade
@saudade__e
Okur-Yazar-Çizer
No era depresiòn era capitalismo
"Ben oruspu değil şairim!"Hayata Dair
"Abla!" dedi onunla konuşmaya cesaret eden ve bu sokaklara ilk kez geldiği için onun bir oruspu değil, deli olduğunu bilmeyen genç oğlan..."Hiç param yok, son kuruşu şu bir kutu jilete verdim ... ama seni bir kez olsun öpmek isterim."
"Ben oruspu değil şairim!"dedi. Bu karşılaşma sanki yıllardır beklediği bir şeydi.
"Ama o kutuyu bana verirsen seni bir kez öperim..."insanları sürprizlerle delirttiği gibi yine sürprizlerle öldüren hayat!
"Deli olduğunun farkında mı? Bunu bilebilir misiniz? Evet farkında." "Deliliğinden kurtulmaya çalışmamış mı hiç... İyileşmeye? "
"Hayır. O çok sevmiş deliliğini."
"Nereden anladınız bunu?"
" Bir zamanlar yatağının durduğu yerin tavanına takılı kancalardan... Kendini öldürme fikrini bu kadar çok seven biri kendini de çok seviyor demektir... Kendini ve deliliğini."
"Sadece geceleri sokağa çıkıyormuş diyorlar. Peki, anlayabilir misiniz, neden? Evin bulunduğu yer geceleri hiç tekin değilken..."
Onun için asıl tekin olmayan gündüzler... Çıplak gözle görünebileceği haller." "Çirkin ya da sakat mıymış? Görünmesini istemediği bir hali mi varmış?"
Hayır sadece üzgünmüş... çok üzgün."
Gündüzleri sırtı pencereye dönük, tahta bir sandalyenin üzerinde, dirsekleri önündeki küçük tahta masaya dayalı, başı avuçlarının arasında ağlayarak kasvetli şiirler yazardı. Geceleri ise uzun tırnakları ile hayatı kazımaya çıkardı. Bilirdi, dışarıdaki gece, uzun tırnaklı bir kadının tırmıklarına istisnasız boyun eğerdi.