Kendi kendine arkadaş olmuştu benimle. Ben hiçbir şey yapmamıştım. Sadece söylediklerini onaylamış ya da anlattığı hikâyeler ve bunlardan yola çıkarak vardığı teoriler karşısında sessiz kalmıştım...
Çok azı söylediklerini yapar. Çok azı gece anlattığını gündüz yaşar. Bunlar daha çok düşünsel kurt adamlardır. Barış ve anarşi işaretlerini sokaktaki aynı kadın heykelinin iki göğsüne çizenler bu salaklardır işte. Coşarlar insan hayatının değersizliğini anlatırken. Ama daha sonra işkence gören bir teröristin haberi karşısında, en çelik hümanist kesilip insan haklarından dem vururlar.
Benimle yaşıt Grundig müzik setimi, gitarlarımı, bağlamamı. Kimsenin göremeyeceği yerlere kurşunkalemle odamın duvarına yazdığım mikroskobik harflerden oluşan cümlelerimi. Plaklarımı... Herkes yattıktan sonra uykusuzluğu yeni yeni keşfeden bir çocuğun gece siyahtan laciverde dönene kadar kulaklıkla müzik dinlediğini, penceresinden vücudunun yarısını çıkarıp korka korka sigara içtiğini hatırlıyorum.