“Hüzünlü bir matem”
Şakaklarına şiirler okusam alnından dökülür heceleri,
Kaburgalarını kırsam kalbinden dökülür kemikleri,
Seni yaksam, önce bana sıçrar yangının alevi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Biraz daha gülümsedi. Uyurken gülümseyen ve babasını memnun eden bir kız olursa daha çok sevilebilirdi. Sonsuza kadar kocaman sevilmek istiyordu.
“Neden yanıma gelmiyorsun? Sana ihtiyacım var. Hani babaların en büyük görevi kızlarını mutlu etmekti?”
Küçük kızın elem verici bir karanlığa değil, kaburgalarına saklanacağı bir aydınlığa ihtiyaçı vardı.
İç çekti.“Böyle olmaması gerekiyordu,”dedi düşünceli şekilde.
Diline batan hayal kırıklığı yaşından büyüktü.