Şimdi o piyanonun başındaki bendim ve parmaklarımın dokunduğu tuşlardan dökülen notalar, çaresizliğin yankılarıyla dolduruyordu odanın içini.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ama gazel,değerimi o kadar hırpaladılar,üzerinde o kadar tepindiler ki bir değerim olduğundan bile habersiz kaldım.
Ben senin o parlayan ela gözlerini, bu karanlık hayatımın içinde nereye koyayım ?
Umutlarımı bir anda yıkmıştı.
Umutların yere dağılırken oluşturduğu sesten değil, o sesin bir benzerini yükselten kalbimden korktum. Kırılmıştı.
“Işığımızı söndürlüler,” dedim yavaşça ve hemen sesini duydum.
“Karanlığımızdan şikâyetçiler.”