Şair ceketli çocuğa( Kazım Koyuncu)Alıntı
Bu arada; hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Donkişotlar 'a, ateş hırsızlarına, Ernesto "Çe" Guevara'ya, yollara-yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü şeyler gördük. Savaşlar, katliamlar, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini, kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük. Yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük. Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik. Teşekkürler dünya."
Müsamih biridir bu Rıza
bir kuştur kanayan
kanasın.
çünkü ben onu kanla besledim.
savaş, alabora
saadet getirmeyecekse
Ne kadar ahmakça.
Rızadan dinledim bu lafları
konuşunca susmaya
Susunca konuşmaya muhtaçmış gibi
öyleydi işte. İçince de içmeyecin de aynıydı.
Ah ulan Rıza.
Gel bir ara da. İki lafın belini kıralım
Aralarda derin sükutla.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Herkes biliyor zarların civalı olduğunu
Atarken parmaklarını birleştiriyor herkes
Savaş bitti, herkes biliyor bunu
İyi oğlanlar yenildi, herkes biliyor bunu
Herkes biliyor, zaten dövüş hileliydi
Fakirler fakir kalır, zenginler daha da semizler. İşler böyle gider
Herkes bilir bunu
Teknenin su aldığını herkes biliyor
Herkes biliyor, kaptan yalan söyledi
Herkeste bu kırıklık var
Babaları yahut da köpekleri ölmüşçesine
Herkes ceplerine konuşuyor
Herkes bir kutu çikolata istiyor ya da uzun saplı bir gül
Herkes biliyor
:)
Taş duvarların arasında büyüdü içimdeki karanlık.
Güneşi bile demir kokan bir çağda öğrendim ben insanları.
Krallar gördüm;
tahtı altından ama ruhu çürümüş.
Rahipler gördüm;
elleri duada,
kalpleri cellat.
Sonra bana
“neden böyle oldun?” diye sordular.
Sanki insan
her gün biraz daha öldürüldüğü bir dünyada
hâlâ merhametle kalabilirmiş gibi.
Ben canavar olmadım.
Beni aç bıraktılar.
Güvenimi darağacına astılar,
sessizliğimi meydanlarda taşladılar.
İçimde ne kadar iyi şey varsa
ya kılıçtan geçirildi
ya da ihanete kurban gitti.
Şimdi gözlerimde gördüğünüz şey
öfke değil yalnızca.
Bir çağın küllenmiş laneti.
Sırtında hançer izleri taşıyan bir savaşçının
geç kalmış yeminleri.
Bana zalim diyorsunuz.
Hududsuzca sahiplendiğim
"Benimdir" dediğim bu hayatın
Rahmet yağmurları olmadan
Üstesinden gelebilseydim..