Sümeyya Badur

Sümeyya Badur
Açılmayan bir kitap gibiyim. Küskün ve biçâre.
İki kent arasındayım, biri beni bilmiyor, öteki de artık tanımıyor.
Sayfa 244·Kitabı okudu
1000Kitap
Reklam
“Kendi geçmişimi elinde tutamamış olan ben, bir başkasının geçmişini kurtaracağımı nasıl umabilirim?
Sayfa 143·Kitabı okudu
1000Kitap
“Yalnızım ama bir kente inen ordu gibi yürüyorum.”
Sayfa 89·Kitabı okudu
1000Kitap
Hiçbir şey değişmedi fakat yine de her şey başka bir biçimde var olup gidiyor. Anlatamıyorum. Bulantıya benziyor bu ama aynı zamanda tam tersi:Sonunda başımdan bir serüven geçiyor. Kendimi sorguya çekince bunun, kendim olmaklığım ve burada bulunmaklığım olduğunu görüyorum. Geceyi yarıp geçen benim.
Sayfa 86·Kitabı okudu
1000Kitap
Yaşarken başımızdan hiçbir şey geçmez. Dekorlar değişir, kişiler girer çıkar, hepsi bu. Başlangıçlar da yoktur. Günler anlamsızca birbirine eklenir durur; sonu gelmez, tekdüze bir ekleniştir bu.
Sayfa 66·Kitabı okudu
1000Kitap
Reklam