"insanın düşüncesi ve duyguları kendi gövdesinin verimi değildir. bunlar gövdenin içinde başlı başına oturan bir ruhun eseridir ki, bu ruh, bu can, ölümle beraber gövdeden çıkıp gider. ve madem ki ruh ölümünden sonra da gövdeden ayrılıp yaşamaktadır, öyleyse o ebedidir."
Reklam
en çok gürültü koparan en çok verimi olan değildir. büyük çalışmalar, buzların altında akan büyük nehirlere benzerler. ilk bakışta önünüzde kımıldamayan, gürültüsüz bir düzlük vardır.
oysaki, bu sessiz düzlüğün altında akan su bütün kocamanlığı ve büyüklüğüyle ortaya çıkmak için baharın gelmesini bekler.
her küçük, yarım, taslak entelektüel kendisini dünyanın mihveri sanır.
entelektüellerin çoğu, bir bakıma, gramofon plakları gibidirler. içlerine neyi doldurmuşlarsa onu çalarlar. yalnız, bunların arasında bir cinsi de vardir ki, öyle doldurulduğu için öyle çaldığını
değil, öyle dilediği için o çeşit ses çıkardığını sanır. bunlar, yağmurun bir yığın sebepler sonunda yağdığını değil, yağmak istediği için yağdığını söyleyen putatapıcılardan ayırtsızdırlar.
entelektüel dediğin, şarkıya benzer. iyisi, özlüsü, derini ve düzenlisine doyum olmaz. kötüsü çekilmez bir nesnedir. ne dinlenir, ne tadılır.
Reklam