onu her zaman içimde taşıyacağıma göre... diye avuttum kendimi. oysa hiç kimseyi, hiçbir şeyi her zaman içinde taşıyamıyor insan.
Reklam
ya da -belki- tümüyle başka bir şey miydi? benim hiç tanımadığım, hiçbir zaman anlayamayacağım bir şey. beklentisizlik. sevgiden hiçbir şey beklememe ya da yalnızca ihanet bekleme durumu.
onun ölümüyle o yaşamanın yıkılıp gideceğini nereden biliyordum? insan olarak onu yitirmenin de ötesinde, bir dünyayı yitirmenin üzüntüsü çökmüştü içime.
kar gördü mü yüreği paldır küldür çarpmaya başlamayan çocuk var mıdır? her türlü pislikten, çirkinlikten arınmış, büyüklerin el atamayacağı, büyülü bir başka dünya karın yarattığı. ve kesinlikle sessiz. beyaz üstüne beyaz yığılırken tıs çıkmaz. çevredeki olağan sesleri de mi emer kar tanecikleri? nasıl ederler de her şeyi sustururlar bir türlü -bugün bile- anlayamam. sokağa dökülen çocukların çığlıkları bile çok uzaktan gelen, gelirken kısılmış yankılardır sanki, o derin, o gerçek sessizliği bozamazlar. kar ve çocuk karşıt oluşlar değildirler de ondan belki. uyum vardır aralarında. büyüklerin egemen olduğu her günkü dünyanın tüm tehditlerinden uzak, çocukların tüm isteklerine yatkın bir dünyadır kar dünyası. imgelem kadar sonsuz.