Cer
@scer
The science of knowing shapes the art of living.
Şu anda okuduğu kitap
Şiirle pek aram olmamasına rağmen eseri elimden bırakamadım.
Alıntılamak durumunda kaldığım o kadar fazla parça oldu ki adeta kendimle oturmuş, kendime yazmışım gibi hissettim.
Misal beni derin karanlığıma, çıktım sandığım kuyularıma iten birkaç şiirin üzerinde durmaya gücüm yetmedi. Korktum.
Sanırım herkesin kafa barıştıracağı bir eser değil. Sevgili şair kusuruma bakma ama umarım da olmaz.
Demek oturdun, kendine şiir yazdın... Kıps.
Karabasanlar 
Veysel Nazlı
Karabasanlar Veysel Nazlı
Reklam
DÖRT DUVAR
Ağzımın tadı şu sıralar pek tatsız
En çok kendimle baş başayım şu sıralar
Şu sıralar en çok kendimi tanıyamıyorum
Camın karşına dikilmiş bakıyorum;
Karşımda gözlerimin gördüğü kadarı
Bilmiyorum nerede arta kalanı,
Ah şu ayine, gösterse ardında kalanı
Bu bedeni aksetse ne olur,
Vermedikten sonra
Saplı kalan ruhumu
Sanırım aklımı da yitiriyorum,
Cam parçasından yardım dileniyorum
Dilleniyorum, lisanım ona yetişmiyor
Hayretler içerisinde beni seyrediyor
Uzun uzun bakıyor bana
Zaten her yer ve herkes
Uzun uzun baktı bana
Dedim belki de böyledir dünya
Kalmışım dört duvar arasında
Dördü bir araya gelmiş, ben bir başıma
Dışlanıyorum dört duvar arasında
Aralarında bir başıma, dimdik ve ayakta
Geceler desen geçmiyor,
Epeydir geceler geçmiyor
Herkes uykuda,
Bir ben, bir gece
Dört duvar da uykuda
Yıllar ay, aylar gün, günler saat oldu da
Geceler neden asır oldu?
Kendimi konuşmaya ikna edemiyorum
Kendimle bile
Konuşmak istemiyorum,
Uzun uzun bakıyorum belki anlarım diye
Bakışlarımdan hiçbir şey anlamıyorum
Uzun uzun bakıyorum
Ben düştüm,
Hiç düşmeden düştüm,
Düştüğümü göremeden
Düştüm
Bir düş müydü bu gördüğüm
Düşündüm;
Düşler tatlı olurdu
Düşüşlerse çok acı
Çok acı verici bir düşüş bu,
Bu düşmeden düşüş
Reklam