Parmakların üzerindeki bez sargüan kaldırdığımda (eklemleri, parmak uçlarını ve tırnakları ilk kez gördüğümde) sanki haftalardır saklı kalan duygularım da açığa çıkmıştı. Bu ne bir oyuncak bebek, ne de bir mankendi; bazen iş görmek, bazen sevgi göstermek için bu eli kullanan, bir zamanlar yaşamış olan bir insandı. Bu mekanik alıştırma yani diseksiyon, böylece birdenbire derin ve duygusal bir kişisel deneyime dönüşmüştü. O ana kadar, kadavrayla aramdaki yakınlığın farkında değildim.