Gitgide artan bir ruhsuzluk!Tepeye tırmandığımı zannederken aslında bayır aşağı koşmak.Tam böyleydi durum.İnsanların gözünde giderek yükselirken aynı anda hayat da benden o kadar eksiliyor, ayaklarımın altından çekilip gidiyordu.Madem öyle ölmeye hazır ol!
İnsanın kendisini tastamam hissettiği böyle birkaç an vardı hayatta.Öyle hep başı kesik tavuk gibi dolaşıyordun bir ömür dağ bayır.Bir an geliyor artık burada biraz dinlenebilirim diyordun.Büyük duyguların deli bir nehir gibi kayalardan aşağı akıp akıp sonunda denize döküldüğü bir yer vardı.