Seda KAPLAN
@sdkpln
Şu anda okuduğu kitap
Düşüncenin Sessizliği
(Kendi Kalemimden)
Pencere kenarında durur zaman,
Rüzgâr hafifçe dokunur uzaklara.
Sen bakarsın dalıp giden yeşilliğe,
Düşünceler yürür sessiz adımlarla.
İçinde kimse bilmez bir dünya,
Kimi anıları toplar, kimi hayalleri.
Gökyüzü kadar geniştir iç konuşmaların,
Kimse duyamaz kalbin fısıltılarını.
Sakinlik çöker omuzlarına,
Sanki hayat bir anlığına durur.
Bir nefeslik huzur, bir avuç sessizlik,
Düşüncen bile seni sarıp sarmalar, dokunur.
Belki geleceği kurarsın,
Belki dünü biraz daha bırakırsın geride.
Her bakışında başka bir hikâye gizli,
Her sessizlikte kendini biraz daha bulursun içimde.
Ve bilirim…
İnsan en çok sustuğunda konuşur kendine,
En çok dalıp gittiğinde büyür içinde.
Sen de öyle…
Bir pencere kenarında,
Koskoca bir dünyanın sessiz şiirisin aslında.
GÖKYÜZÜ VE BEN (Kendi Kalemimden)
Bir akşam düştü üzerime
Gökyüzü mora çalan bir suskunlukla
Hilal,sanki bana bakıyor uzaktan
"Yalnız değilsin der gibi,dudaksızca...
Kaldırımlar konuşmaz ama anlar beni
Adımlarımda biriken yarın endişesi
Bir pencere ışığı kadar umut var içimde
Ve bir gölge gibi sabır.
Rüzgar bile yavaş esiyor bu saatte
Kimi bekliyorsam,belki kendimi
Bir fotoğraf,bir an ve bir his
Gidenler,kalanlar ve ben...
Hepsi bu akşamın içinde.
S.KAPLAN
~SONBAHAR~ (Kendi Kalemimden)
Bir yol kenarı..
Sessizliğin en ağır rengiyle dolmuş
Sarı yapraklar, yorgun bir ömrün
Son cümleleri gibi serilmiş toprağa
Her yaprak, bir zamana tanıklık etmiş,
Bir mevsimin içinde çırpınmış
Yeşilken umut olmuş
Sarıyken vedaya hazırlanmış.
Şimdi hepsi yan yana
Neşesiz bir koro gibi
Rüzgârın en ufak dokunusuna bile
Boyun eğiyor.
Dalların hafızasından düşen
Onca hatıra
Yol kenarında sararmış bir örtüye dönüşmüş,
Kimi yarım kalmış bir gülüşü taşır üzerinde
Kimi gözyaşının tuzunu,
Kimi de bir kalbin kırık yankısını
Bir yanım geçmişe dökülür yapraklarla,
Bir yanım geleceğe kök salar sessizce
Her sarı renk, bir veda cümlesi,
Her kırıntı, hayatın fısıldadığı bir şarkı.
Ve ben bu yolun kıyısında dururum,
Ne tam bir başlangıç, ne de bir son.
Sadece sonbaharın sessizliğinde,
Kendimi yeniden bulurum.