Ahmet Altan
@searchingforwisdom
Serbestçe oluşturulmuş düşünceleri ifade etmek için dil göstergelerini kullanma yeteneğinin "insan ile hayvan arasındaki gerçek ayrım"a işaret ettiğini savunan Descartes'ın görüşüne karşı çıkmak için bugün de ciddi bir neden yoktur. Aynısı insan ile makine ilişkisi için de geçerlidir; "makine" derken ister on yedinci ve on sekizinci yüzyıl hayal gücünü ele geçiren otomatları, ister günümüz düşünce ve tahayyülüne uyarıcı unsurlar sağlayan makineleri anlayalım, fark etmez.
Deneycilik beynin boş, yapılanmamış boş bir kağıt (tabula rasa) tekbiçiminde olduğunda deneycilik direnir. Buna inanmak için hiçbir neden göremiyorum; serçe parmağın daha üst düzey zihin becerilerini gerçekleştiren insan beyni bölümlerinden daha gelişmiş olduğuna inanmak için hiçbir neden göremiyorum; bunun tersine, bunların evrendeki en gelişmiş yapılar arasında olması olasıdır. Üst düzey zihin becerilerinin bu örgütlenme gelişmişliğinden bir şekilde ayrılmış olduğuna inanmak için hiçbir neden yoktur.
Doğuştan olan, dil kazanım mekanizmasıdır. Şu ana kadar ki bilgilerimizden, çok farklı yaşantılara sahip olan çocukların, belirli bir dilbilim topluluğunda, neredeyse tam anlamıyla birbirine benzeyen, karşılaştırılabilir dilbilgilerini elde ettiğini biliyoruz. Açıklama bekleyen şey budur. Çok dar bir toplulukta bile -Paris'in seçkinlerini ele alın- yaşantılar farklıdır. Her çocuk farklı bir yaşantıya sahiptir, her çocuk farklı verilerle yüz yüze gelir; ama sonunda dizge esas olarak aynıdır. Sonuç olarak, her çocuğun, yapılandıracağı dilbilgisinin özelliklerini sıkı sıkıya belirleyen aynı iç sınırlılıklara sahip olduğunu varsaymak zorundayız.
Genelde zihin-beden sorununa çözüm olarak "spekülasyonlar" sunulur, ama bunlar hiç işe yaramaz; çünkü sorunun üç yüz yıldır hiçbir tutarlı tanımlaması yapılamamıştır.
Darwin de aynı fikirde olduğunu açıkladı ve retorik yaparak "beynin bir salgısı olan düşünce, maddenin bir özelliği olan yerçekiminden neden daha şaşılacak bir şeydir ve zihinleri neden meşgul eder?" sorusunu sordu.