Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Bir köşede unutulmuş, yüzüne bakılmayan eski bir eşya gibi hissediyorsunuz kendinizi. Birinin gelip sizi alması için çaresizce bekliyorsunuz. Bekleyenlerin çoğu, acıyı, kederi ve bu durumu kabullenmişti artık. Ve konuşulanlar hep aynıydı, bazıları umuttan, bazıları ise umutsuzluktan dem vuruyordu. Ben ise dünya ile bağımı koparmış bir şekilde kendime öyle bir duvar örmüştüm ki, hiçbir ışık ve ses geçirmiyordu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kimi gerçekleri zihnine acımasızca çarpıp yankılandırarak, içini titreten bir kederle öğretir; kimi gerçekleri ise yüreğini bin parçaya bölerek, her bir parçada tarifsiz bir boşluk bırakarak öğretir. Her darbeyi, her yitip giden parçayı, ruhunda silinmeyecek izler bırakacak şekilde öğretmişti
Hayatımın bundan ibaret olduğunu ve daha ötesinin olamayacağını hem zihnen hem de duygusal olarak kabullenmem gerekiyordu. Yalnızlık kapımın sürgülerini zorlarken, belki de aslında anahtarın kabullenmek olduğunu anlamalıyım…
Çare nedir bilmem, ama çaresizlik nedir çok iyi bilirim. Karanlık bir boşluk gibi, hangi yöne adım atacağınızı bilmediğiniz o derin çaresizlik hali…
İşte tüm bu düşüncelerin ortasında şunu fark ettim ki, her hayattan vazgeçişimde, her intihar düşüncesinde, yazdıklarımı okuyacak kimsenin olmayacağını bilmeme rağmen, tüm intihar girişimlerimden önce yazdığım her bir satırı özenle seçilmiş, tek satırlık cümleler olmayan mektuplarımdan, istisnasız her seferinde beni vazgeçirecek bir şeyler oluyordu.
Ve yokluğumun farkına varacak tek bir insanoğlu olmayacaktı. Yokluğunun farkına varılmaması mı? Yoksa varlığının fark edilmemesi mi? Hangisi daha acı vericiydi bilemiyorum.