Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Oda, çıplak bir dünyanın ortasında, ruhsuz bir sığınak gibi duruyor. Etrafa bakıyorum; her şey eski, her yer tozun ağırlığıyla boğulmuş. Yerdeki ayak izleri, bir terk edilmişlik, bir unutulmuşluk fısıldıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gitmek mi daha ağır, yoksa kalmak mı? Bu soru, ruhumda bir fırtına gibi esiyor. Özgürlüğün hayali, bir yanda çağırıyor; ama diğer yanda, bu duvarların, bu ağaçların, bu yatağın tanıdık kokusu, sanki beni geri çekiyor. Burada her şey, acılarım da sevinçlerim de çocukluğumun yankıları da içime kazınmış. Gitmek, sanki bir parçamı burada bırakmak, kendimden kopmak gibi...
Nasıl bir duygu içerisinde olmam gerektiğini kestiremiyordum. Üzülmeli miyim? Sevinmeli miyim? Yıllarca mutluluğun inkârı ile yaşadım. Bir gün içimde bulmaktan korktuğum her duyguyu kalın bir örtü ile örttüm. Ve yıllarca telaşsızlığın kollarına bıraktım kendimi.
Kendimi, dipsiz bir boşlukta süzülür gibi hissediyordum ne bir dayanak ne bir tutunacak dal, sadece sonsuz bir hiçlik. Hayalini kurduğum her şey, o sıcak gülüşler, özgürce attığım kahkahalar, bir sevda, bir yuva, gözlerimin önünden, ağır ağır yürüyen bir tören mangası gibi geçip gidiyordu. Her biri, bir daha asla dokunamayacağım anılar gibi soluk, uzak ve erişilmezdi.
Sonra, tüm gücümle, tüm öfkemle, tüm çaresizliğimle yumruklamaya başladım yeri. Defalarca. Defalarca. Her yumrukta, sanki içimdeki acıyı taşlara gömmek istercesine, ellerim kanayana, kollarım tükenene, nefesim bitene dek devam ettim. Ve o son yumrukla, sanki dünya bir anlığına durdu. Gözlerim karardı, başım döndü, sanki ruhum bedenimi terk etti. Bayılmışım. O an, sadece sessizlik vardı ne bir ses, ne bir umut, sadece derin, sonsuz bir boşluk…