Seçil Doğan
@secildogan
psikolog
lisans
tarsus
Tarsus
15 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Her şeyi bırakıp, pes etmek istiyorum. Hayatımı nasıl yönetmem gerektiğini oluşturamıyorum kafamda. Kafamın içinde o kadar cevapsız soru var ki, ruhuma bastıran bir yorgunluk, kalbimin tam ortasındaki kaygılarım, ne olduğu belli olmayan bir acı ve bunların altında ezilip giden bir ben.
Böyle olması gerekiyormuş demeyi ciğerim yana yana öğrendim. Artık hiçbir şeyin yakasına tırnaklarım sökülürcesine yapışmayacağım ve yapışmıyorum da. Bu zamana kadar olacağı varsa olurdu zaten deyip pes ediyorum. Hayatsa hayat, zamansa zaman, her şeyi gözü kapalı feda ettiğim hiçbir şey benim olmadı çünkü.
Belki de geriye kalan tek şey gitmektir. Öylece, sessizce, usulca… Arkasına bile bakmadan, bir iz bırakmadan. Yaşanmış, yaşanamamış ne varsa, her duyguyu, her hatırayı bir sandığa koyup kaldırmaktır; üzerine tozların sinmesini beklemektir. Ve sonra o sandığa kilit vurmak… Ama o kilidin anahtarını bilinçli bir unutkanlıkla kaybetmektir. Geriye dönmemek için değil sadece, dönülemeyecek bir yeri yüreğinde kabullenmektir aynı zamanda.
Belki de susmak sevmenin en güzel haliydi. Aslında susmak istemiyordum. Sadece duygularımı anlatacak, onları tarif edecek bir dil ve aynı dili konuşan insanların arayışı içindeydim. Tüm hayatını yalnız geçirmiş biri için, hayatına aniden birileri gelirse nasıl davranacağını bilemiyor. O kadar da yalnızlığın esiri olmuşuz.
Zaman; bekleyince kurşun gibi ağırlaşır. Gecikince elinden kayıp gider. Üzülünce yürek yakar, mutlu olunca rüya gibi geçer. Acı çekince dakikalar bile diken olur, sıkılınca duvarlar üstüne üstüne gelir...