Seckinbirkimse
@seckinbirkimse
Yazmak yaşantı izi.
Şu anda okuduğu kitaplar
Paulo Coelho’dan insanın yaşamda kendisini bulmasına dair anekdotları, iyi veya kötü başımıza gelen olayların ardındaki görünmeyen anlamları farkına varmamızı ve aslında bazen savaş diye nitelendirdiğimiz şeyin yaşam olduğunu kavramamıza sebep olacak olayları ile hissel
anlatımıyla o müthiş eser…
(Dikkat! Okuyacaklar için spoiler içerir.)
İsrailli (marangoz olan) ilyas peygamberin kendi ülkesinden tek Tanrı’ya inanan peygamber olduğu iddiası sebebiyle öldürülmemek için kaçtığı yolculukla başlayan bir serüven. Bir süre açlıktan ölmemek için doğanın imkanlarından yararlanan İlyas yoksul bir dul kadın ve oğlu ile karşılaşır. Tanrı’nın tekrar israil'e dönmesine izin vereceği güne kadar Akbar kentine dul kadının evine yerleşir. İlyas Peygamber burada bir yabancı olarak görülür bazı insanlar tarafından gerçekleştirdiği mucize sayesinde sevilirken bazı insanlar tarafından uğursuzluk getirdiğine inanıldığı için sevilmez. Bu zaman boyunca ilyas Peygamber dul kadına aşık olur ama bir türlü ona açılamaz. Ne yazik ki daha sonra kent Asurlular'in saldırısına uğrar ve yerle bir olur. İlyas Peygamberin sevdiği kadın da bu saldırıda yanarak ölür ve kadın oğlunu İlyas Peygambere emanet eder. İşte Paulo Coelho’nun derin anlatımı en çok burda dokundu bana.. İlyas peygamber tam sevdiği kadın ve oğlu ile İsrail’e kendi kentine dönmeye karar vermişken savaşın çıkması ve İlyas’ın en sevdiği insanın elinden kayıp gidişi. Yazarın ölümün sessizliğini bir kentin yıkılışıyla beraber İlyas’ın da yıkıntı ve toza dönüşmesini anlatışı daha sonrasında oğluyla beraber yıkılan şehri annesi (İlyas’ın sevdiği kadın) için tekrar yaşama döndürmeye çalışırken verdiği ruhsal ve maddi mücadelesini öyle güzel aktarmış ki..
İlyas Peygamber ve çocuk şehri şehirde kalan bazı insanlarla birlikte yeniden inşa
Reklam
KafkaOkur Dergisi'nin Küçük Prens'e özel sayısını çok sevdim diyebilirim. Unuttuğumuz değerleri çokça hatırlatan denemeler, günümüz furyası haline gelmiş TikTok gibi platformlarda tanınmak için gülünç hale gelen bir grup insanlardan bahseden toplum sorunlarını ele alan incelemeler, Küçük Prens'in yazarı Antoine'nin hayatının Küçük Prens kitabıyla nasıl özdeşleştiğini anlatan yazılar ve daha kalbe dokunan bir çok cümleler...
Aslında bir nevi Küçük Prens kitabının incelemesi gibi olmuş dergi.
Okudukça çocukluğumu özledim, Küçük Prens yine yaptı yapacağını işte :)
Son sayfasına gelmek istemedim, bitmesin istiyordum. Nadiren derinden etkilendiğim kitaplar arasına girdi.. Bittiğinde sarılmak istedim kitaba, o dergahta yaşamak ve yaşlanmak istedim, somuncu babayla tanışmak ve Âmâ Ömer'in anlattıklarından bende nasibimi almak istedim. Kitapta yağan karı bile kıskandım. Orda olmak istedim işte somuncu baba dergahında.. o dergahta peyda olan o efsunlu hikayenin içinde olmak içindi gözyaşlarım. Beni bir eski zaman hikayesinin içine alan bu kitap pek müessirdi.
Beni sürekli hayrete düşüren bu kitap yine hiç beklemediğim bir sonla bitti... Bir miktar üzdü beni, böyle bitmesini istemezdim. Anlatılanlar hikaye bile olsa istemezdim işte.
Sanırım zihnimde bir kaç hafta bu hikayenin içinde yaşayacağım.
Hay bin yakzan'ın hayatını, müşahede makamına ulaşıncaya kadar yaşadığı düşünsel ve ruhsal serüveni anlatıyor bu kitap.
Hay; kendini, evreni, çevresindeki bitki ve hayvanların varlıklarını adım adım inceliyor... Ve en önemlisi adım adım her şeyi keşfedip adım adım kendi özünü buluyor.. Hay'ın bu keşfini okumak hayret vericiydi doğrusu.
Özellikle de kitabın kapağında yer alan ayak izi çok etkileyici.. Okudukça daha da anlamlandırıyorsunuz bu resmi.
O samimi karakterlerden birini kaybetmiştik.. Defter gibi kitap'a bu kayıptan sonra başlamak hayli zor oldu.
Bazen ağır geldi cümleler, kaldım o sayfada. Ayraç içinde bekledi haftalarca..
Çok fazla spoi vermek istemiyorum ama çok fazla yazılacak şey var..
Düşünsenize hayatınızdan çok kıymetli birini kaybediyorsunuz ve ondan kalan bir defter gibi kitap var.. Nasıl dayanıp da okuyacaksınız.
Sindire sindire, dura dura düşüne düşüne okumak, sema edercesine okumak dedikleri gibi okumuştum her iki kitabı...
Ve yine kitabın kapağını kapattığımda gerçekten bir arkadaşı kaybetmiş gibiydi...
Reklam