seda bayoglu
@sedabayoglu
istanbul
istanbul, 19 Kasım
204 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tahta Kurdu
"Eşikten adımımı attığımda ev üzerime çullandı. Bu tuğla ve toz yığını hep aynısını yapıyor, kapıdan giren herkesin üzerine atlayıp nefessiz bırakana kadar karnını sıkıyor. Annem bu evin insanın dişlerini döktüğünü ve içini kuruttuğunu söylerdi."
Anneanne ve torununun yaşadığı bu eve kimse uğramazdı. Sadece büyü yaptırmak için gelenler olurdu arada. Çünkü bu evin duvarlarından sesler gelir, içinde gölgeler dolaşırdı. Onlar mı lanetliydi yoksa bu ev mi bilinmez. Bu evden kimse gidemezdi kendi isteğiyle. O da orada kalmıştı işte. Gidememişti bir yere kapana kısılıp kalmıştı. Çareyi zengin bir ailenin çocuklarına bakıcılık yapmakta bulmuştu. Geçmişten gelen sorunlar tekrar baş göstermiş peşini bırakmamıştı anneanne ve torununun. Baktığı çocuk bir anda ortadan kaybolmuştu. Bunda onun bir suçu var mıydı yoksa tamamen suçsuz muydu? Yoksa bütün bu yaşananlar bir intikam mıydı?
Yayinevinin okuduğum en farklı en sıradışı kitabıydı diyebilirim. Gotik bir romanı bu şekilde anlatmak kitaba da değişik bir hava vermiş. Toplumdaki ötekileştilme, sınıf ve cinsiyet ayrımcılığına, şiddete değinilen bu kitapta öfke ve nefretin hikayesini okuyacaksınız. Özellikle bu hikayenin gerçek olduğunu öğrendikten sonra okuduklarınızın sizde de bendeki gibi şok etkisi yarayacağına eminim.
️Deli ya da aptal olduğumu düşünmeleri umurumda değil ama bana üzülmelerini kabul etmem, asla olmaz, yaptığım onca şeyi yoldan geçen bir pislik bana acısın diye yapmadım.
️Her ev, içinde yaşayanların geçmişini barındırır.
Bir Hayalin Ardında
"Hayat yalnızca camdan daha yavaş ya da daha hızlı olana bakıldığında varlığı hissedilen bir akıştır."
Burak ve Sümeyra Türkiye'de aynı şehirde, hatta birbirlerine iki sokak uzakta birbirlerinden habersiz yaşamış fakat hayat onları Almanya'da karşılaştırmıştı. Almanya'da bir kafede tanışmış ve kısa süre sonra da nişanlanmışlardı. Fakat aralarına giren amansız hastalık Sümeyra'yı hayattan koparmıştı.
Sümeyra'nın ölümünün ardından Burak bu aşkı içinde yaşatmaya devam eder. Onunla gezip gördüğü yerlerde onu hayal eder ve bu süreci kabul etmesi oldukça zor olur.
Yarım kalan bir aşk hikayesi bu. Gerek betimlemeleri gerekse akıcılığı ile sizi biraz üzecek bir hikaye aslında. Bir yandan da hem düşünecek hem de sorgulayacaksınız hayatı ve ölümü. Ama okurken şunun farkına varıyorsunuz. Hayat gerçekten çok kısa ve yaşanması gerekenler zamanında yaşanmalı. Çünkü ölümün ne zaman nerede geleceği belli değil. Ve bunun bilincinde olarak yaşamalı hayatı doyasıya ertelemeden.
Ölüm, ayrılığı getirmiyordu aslında. Ayrılık, ölüme duyulan bir öfke, bir intikam aracıydı. Kimse sevdiğini ölümlü olarak hayal etmeye yanaşmıyordu.
Ne bugünün içindeyim ne de dünün. Hatıralar, yaşanmışlıklar arşivinden ne bulursa getiren korkusuz bir ulak gibiydi.
Ben Sadece Sevdim
"Duyduğum en güzel melodisin şarkım olur musun?"
Çok seven ama sevdiğine karşılık bulamayan bir adamın dilinden dökülenlerin satırlara yansıması bu. Bir 'merhaba' ile başlayıp bir 'hoşçakal' ile biten bir aşk. Yazarımız öyle çok sevmiş ki, bu satırlara bazen isyan bazen de şükür olarak yansımış.
Sohbet havasında hem bizimle dertleşiyor hem de bize tavsiyelerde bulunuyor. Okuduğum bazı satırlarda kendimi gördüğüm yerler de oldu elbette. Ama tıpkı yazarımızın da dediği gibi yalnız değilim, yalnız değiliz biliyorum.
Ama sevmek bazen delirmekmiş onu anladım. "Delirdim lan!", "Sevdim ve delirdim."
Bazı yaralar dikiş atmakla da geçmez.
Sevmek sevdiğindeki her şeyin sana güzel gelmesi değil miydi?
Bazen insan sadece yaşamak için yaşar. O kadar içi yanar ki o kadar üzülür ki aslında yapmak istediği çok şey vardır. Ama o sadece sessizleşir. Sessizlikte kendi içine anlatır kendini.
Sevdiği insana 'seni seviyorum' demeden nasıl durur insan? Ne kadar acı ve sahte.
