Sayfa 74'teki "Babam, Annem ve Ben" başlıklı bölümde geçen aşağıdaki paragrafın son cümlesi kitabın ana fikri gibi :
"Bu mutluluğun uzun süre böyle devam edebileceğini hayal etmeye başladım, belki de her zaman böyle olurdu. Mutluluk çok kolaydı. Babamın iyi davranması yetiyor, böylece annem mutlu oluyordu ve biz çocuklar da onunla birlikte mutlu oluyorduk.
Ertesi gün, babam eve geç vakitte, çok yorgun bir halde döndü; artık iyi davranmıyordu, aynı baba değildi. Babama göre mutluluk o kadar kolay olmamalıydı."
"Çevremizdeki sessizlik! Hareket etmeyen ve ne yaşanırsa yaşansın hareket etmeyecek olan șeylerin sessizliği... Sonra asalarımızı sımsıkı tutuyoruz (başka ne yapabiliriz ki?) ve yeterince durduğumuz için TANRI'nın toprağının üzerinde,
TANRľ nın karanlığının içinde, TANRI'nın çöp çukuru olan, içine atıldığımız bu samanlıkta adım adım yürüyoruz."