“İki insan birbirine öfkelendiği zaman, kalpleri birbirinden uzaklaşır” diyor Hintli bir derviş. “Kalplerinin arasındaki mesafe yüzünden seslerini duyurabilmek için bağırmak zorunda kalırlar. Öfkeleri arttıkça, mesafe de artar, kapatabilmek için o mesafeyi, o kadar çok bağırmaları gerekir.”
İhtiyacım olan tek şey belki de tanımadığım karşılaşmayacağım bir kişiye, parkta bir bankta; bütün hayal kırıkları, beklentileri, üzüntüleri, iyi niyet sandıklarımı ölçmeden hesapsızca yargılanmadan anlatabilmektir.
Çok güzel bu düş çok güzel
Belki bir rüyaya benzeyen bu masum ezgiden
Belki hayallerde olmayan sınır ve çizgiden
Belki Dostoyevski’den belki de çok eskiden
Çok güzel bu düş çok güzel
Belki insan için beslediğim fazla duyardan
Belki memleketimden yani çocukluğumdan
Belki Dostoyevski’den kesin Dostoyevski