Sefa Çavuş
@sefacavus
Okur.
Sınavların insanın mücadele azmini kamçıladığını, kovuşturmanın çelikleştirdiğini ve eğer insanı tamamen darmaduman etmediyse yalnızlığın da güçlendirdiğini o zamanlar bilmiyordum henüz; bunları anlayabilmem için birkaç yıl geçmesi gerekecekti. Bu dersleri insan, yaşama ait önemli her şey gibi, başkalarının deneyimlerinden değil, her zaman kendi yazgısından çıkartıyor.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
On yıl, bir insan yaşamında büyük bir zaman dilimiyken, bir halkın yaşamında göz açıp kapama süresi.
Yaygın tanınmışlığın her biçimi aslında insanın doğal dengesinin bozulması anlamına gelir. Normal durumda bir insanın taşıdığı ad, puro etiketinden farksızdır: Bir çeşit hüviyet çeşidi gibidir, gerçek özneyle, asıl benle ilintisi zayıftır. Ancak ad, başarı halinde büyür, hacmi genişler ve bir süre sonra tek başına bir güç, bir otorite, bir varlık haline gelip metaya, sermayeye dönüşürken, onu taşıyan insanı etkilemeye, üzerinde hâkimiyet kurmaya, değiştirmeye başlar. Bu durumda huzurlu olan ve belirli bir özgüvene sahip insanlar, farkına varmasalar da başarıyı benimser, kendilerini onunla özdeşleştirebilir. Herhangi bir unvan, koltuk yada nişan, hatta adlarının duyulmuş olması bile yüksek bir güvenlik duygusu, özgüvenin artmasını sağlar ve artık toplumda, ülkede ve dönemlerinde kendilerinin özel bir konum ve misyona sahip oldukları kanaatine varıp, benliklerini nesnel başarılarının hacmine eriştirme çabasına kapılınca da ister istemez böbürlenirler.
Zamanın dörtnala koşarken tökezlediği her dönemde, hiç tereddüt etmeden başını ortaya koymasını bilen insanlar her zaman önde olurlar.