Sefa Çavuş
@sefacavus
Okur.
Artık savaşacağım düşmanı biliyordum: acı ve ölüme başkalarını gönderen sahte kahramanlık zihniyetine, gözünü kırpmadan zafer vaadinde bulunup katliamı uzatan vicdansız kahinlere, politikacıların ve ordunun o ucuz iyimserliğine, kiraladıkları ve kendileriyle birlikte aynı yalanları hep bir ağızdan söyleyenlere, Werfel’in o güzel şiirinde lanetlediği “savaşın laf ebeleri”ne karşı savaşacaktım.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İnsan denen yaratığın ne kadar çabuk, ne kadar kolay yok edilebildiğini, küçücük bir parça kurşunun yaşamı tüm anıları, bilgileri ve çoşkularıyla saniyenin binde birinde paramparça ettiğini daha yeni yaşayan birisi olarak, binlerce insanın şu tam piyasalık havada güneşi görmek, kendisini, kendi kanını, yaşamını tüm gücüyle, doya doya hissedebilmek için pırıl pırıl nehre koşmasını anlayabiliyorum.
Bir dava uğruna kavga etmek insanı katı ve azimli yapar. Ama 1914’tekinin gerçeklikle ilgisi yoktu; daha iyi, daha adil, daha barışçıl bir dünya hayalinin, hezeyanının peşine takılmıştı. Ve insanı mutlu eden de hezeyandır, bilgi değil. İşte onun için kurbanlar mezbahaya doğru giderken çiçeğini takmış, miğferini meşe yapraklarıyla bezeyip bayram havasına girmiş, onun için sokaklar gürültülü ve ışıltılı bir şenlik yerine dönmüştü.
Sadece ilk gençlik yıllarında rastlantı kaderle aynı şeymiş gibi görünür. Yaşamın gerçek gidişatının içten belirlendiğini insan sonraları öğrenir; yolumuz istediği kadar karmaşık ya da anlamsız olsun, istediği kadar bizce arzu edilen çizginin dışına çıksın, bizi yine de sonunda o görünmez hedefimize götürür.