-Şöyle düşünüyorum: Bak, şu saman yığınının yanında uzanmış yatıyorum... İşgal ettiğim yer öylesine küçücük, evrende bulunmadığım ve umurunda bile olmadığım alanın yanında öylesine ufacık, yok sayılacak kadar küçük ki... Ve yaşayacağım zaman dilimi benim bulunmadığım ve bulunmayacağım sonsuz zamanın yanında öylesine az ki... Oysa bu atomun, bu matematiksel noktanın içinde kan dolaşıyor, bir beyin çalışıyor, birtakım istekleri var... Ne kepazelik! Ne saçmalık!
Babalar ve Oğullar...
Başlarda eski-yeni kuşak çatışmasını konu alan sıradan bir kitap olduğunu sansam da ilerledikçe aslında karakterlerin oldukça derin ve çeşitli olduklarını, yaptıkları hataları ve değişimlerini fark ettikçe daha keyifli bir şekilde okudum. Dışarıdan çok daha farklı görünen insanların kendi iç dünyalarında bambaşka duygular içinde olabildiklerini fark edebilmek adına okunabilir.
