Videolar
Sevgili Mayakovski,
Hangi savaş halkın huzuru için başlatıldı?
Petrol ve dolar yükseldikçe aç kalan insanlar için mi savaşıyor ülkeler?
Altın biriktiren devletler ne zaman insan sermayesine yatırım yaptılar?
Şehirlere bombalar yağarken borsacıların göbeklerini kaşıdığı bir dünyadayız. Gülistan Sarayı bombalandı. Okullara füze fırlattılar. Sokaklarda yatıyor ölülerimiz. Eskiden azar azar ölüyorduk. Artık ölmek bir yaşam biçimi oldu. Bir Haraza çocuk elinde hafız falıyla çıkıyor karşıma Park-ı Lale’de.
Bir kağıt çekiyorum:
“Bu diyar merhametli, muhabbetli kişilerin yurduydu.
Merhamet ne zaman tükendi?”
Umut etmemizi bile istemiyorlar dostum. Umudumuzu bile öldürmek isteyenlere inat Şehname okuyacağım Rey’den Tecriş’e kadar!
"Şunu bil ki gece gebedir.Bir gecenin ise,ne kadar uzun olursa olsun,karanlığı sonuna kadar sürmez!"
Şehname
Orhan Pamuk’a karşı ciddi önyargıları olan ve hiçbir kitabını okumayı düşünmeyen biriydim. Ancak bir arkadaşımın hediyesi vesilesiyle bu önyargımı kırıp Kırmızı Saçlı Kadın’ı okudum. Sonuç mu? Önyargılarımda ne kadar haklı olduğumu görmenin verdiği o yavan hayal kırıklığı...
Orhan Pamuk sanki Oidipus mitini ve Firdevsi'nin Şehname'sini okumuş, fazlasıyla etkilenmiş ve "Hadi ben de bunun üzerine bir şey yazayım," demiş ama ortaya orijinal hiçbir şey katmayı başaramamış.
Hikayede ara sıra şaşırtan birkaç kırılma noktası olsa da, geneli itibarıyla son derece tahmin edilebilir, okuyucuya yeni bir perspektif sunmayan, derinlikten uzak bir eser. Üstelik kullanılan dil kesinlikle edebi olmaktan çok uzak. İlber Ortaylı’nın Orhan Pamuk için söylediği "Türkçe bilmiyor" eleştirisinin ne kadar haklı olduğunu bu kitabı okurken bir kez daha anladım; böylesine yavan ve aksayan bir dil olamaz.
Kısacası, önyargıların her zaman kötü olmadığının canlı bir kanıtı bu kitap.
Orhan Pamuk’un Doğu ve Batı efsanelerini modern bir kurmaca içinde harmanladığı "Kırmızı Saçlı Kadın", 1980’lerin ortasında İstanbul yakınlarındaki bir kasabada kuyu kazan bir Mahmut Usta ile onun çırağı Cem’in hikayesiyle başlar. Kitap; bir yandan su arama işinin o zorlu, babacan ve geleneksel dünyasını anlatırken, diğer yandan Cem'in kasabadaki çadır tiyatrosunda gördüğü gizemli bir kadına aşık olmasıyla yön değiştirir. Pamuk; Sophokles'in "Kral Oidipus" (baba katilliği) trajedisi ile Firdevsi'nin "Şehname"sindeki "Rüstem ve Sührap" (oğul katilliği) mitini, bir kuyunun derinliklerinde ustaca kesiştirir. Eser; babalar ve oğullar arasındaki o ezeli iktidar çatışmasını, suçluluk duygusunu, kaderin kaçınılmazlığını ve modern Türkiye'nin geçirdiği toplumsal dönüşümü sarsıcı bir dille sorgulayan, incelikle işlenmiş bir başyapıttır.
Orhan Pamuk, Kırmızı Saçlı Kadın’da Doğu ve Batı edebiyatının en temel taşlarından iki büyük efsaneyi —Batı’nın babasını öldüren Oidipus’unu ve Doğu’nun (Şehname) oğlunu öldüren Rüstem’ini— modern