“Bazen acı acı ağlıyordu insan; bazen çaresizce saçlarını yoluyordu kafasından ve delice başkalarını yardıma çağırıyordu, ama sık sık, ilgisiz ve sakince ölmeye başlıyordu, uzun yıllar boyunca ağır ağır ölüyordu, herkesin gözünün önünde ölüyordu, renksiz, uyuşuk ve sıkıcı bir şekilde, taş zeminde sessizce kuruyan bir ağaç gibi ölüyordu. Ve çığlık atıp deliren kişiler, bazen hayata dönüyordu; ama diğerleri asla.”
Şeytanın Çırağı Aaa çok güzel gidiyor kitap, bir süredir okuduğum en iyi kitap sanırım. Bitirince kesinlikle inceleme ve yorum paylaşacağım ama şuanlık kesinlikle önerebilirim, okuyun. Şiro Hamao