şekibe karabacak
@sekibe_krbck
Aşk-ı Memnudan halliceeEdebiyat
Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın okuduğum ilk eseriydi. Dili sade, anlaşılır.
Kimilerini okurken kahkalara boğsa da, çokça eğlendirse de beni oldukça sinir etti.
70'li yaşlardaki Refi Bey'in gençken kavuşamadığı sevdiğine tıpatıp benzeyen Şahende ile evlenmesi ve ortaya çıkan olayları anlatıyor. Ne var bunda denilebilir Şahende henüz 20 yaşında ! Refi Bey'in kızından küçük. Üstelik anne babası küçükken ölmüş, kendisine amcası ve yengesi bakmış, onların da tek derdi zengin biri ile evlendirip kendilerini de garantiye almak.Şahende'nin sevdiği ile evlendirilmeyip bir eşya gibi zengin ve yaşlı bir adama resmen satılması, yanında iğrendiği adama seviyormuş gibi davranmaya çalışması oldukça sinir bozucu (empati yaptıkça daha da sinirleniyorum).. Tabi bu kadarla yetinmek olmaz..Damadının kendisini sürekli rahatsız etmesi de cabası. Karısını sevmeyen, dırdırından bıkmış, gözü dışarıda olan damadı Şahende'yi tabiri caizse taciz eder. Hatta bu taciz Refi Bey'in ölümüne de sebep olur.
Finalinde bu ölümün 3 suçlusu var: Naime (Refi Bey'in kızı), damat ve Şahende denilmesi yaşlı bir adamın genç bir kızla evlenmesini normal karşılamaktan başka bir şey değil. Aldatılmış üstelik üvey annesiyle aldatılmış olan Naime, bu ihaneti babasına gösterince neden suçlu oluyor? Ne yapmalıydı kocamdır yapar, babam hasta susayım mı diyecekti?
Genç kadın almak beni gençleştirir gibi iğrenç düşünceye sahip bir adamın hem kendi hayatını hem kızının hayatını hem de gencecik bir kızın hayatını mahvetmesini okudum..
Evdeki hizmetçiler de cabası. Sürekli kapı dinleyen iğrenç dedikodularla yaşayan 3 gereksiz karakter..
Okumazsanız bir şey kaybetmesiniz okursanız ve empati yaparsanız bolca sinir kazanırsınız
şekibe karabacak
Gerçekten kitabı okurken damadın daha fazla yaptıklarına tahammül edemeyip incelemeleri okumak istedim ve kendime yakın bulduğum incelemelerden biri oldu yorumunuz. Asla tahammülü mümkün olmayan olaylar yaşanıyor ve kitap bence hiç kapağına ve ismine uygun bir olay anlatımına sahip değil . Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın okuduğum ilk kitabıydı ve fevkalade hayal kırıklığına uğradım : ( Hiç de güldürmedi ....
İlk incelememi bu kitap ile yapmazsam başka hiçbir kitapla yapamayacakmışım gibi geliyordu. Yarım saat önce bitti kitap ama hissettirdikleri hâlâ son sayfadaymışım gibi, son sayfadaki karların altındaymışım gibi.
Öyle hüzünlü bir kitap ki, 'Artık biter, değil mi?' dediğimiz bir sürü sıkıntıdan geçiyor Kenan ama bittiği gibi yenisi başlıyor, hepsi de Kenan'dan bir parça alıp götürüyor, bitiriyorlar Kenan'ı. Canım Kenan. Ve canım Sado. Babasından geçen acı kaderin peşini bırakmadığı canım Sado, aynı acıyı iki defa yaşayan Kemanî Kenan'ın Kemanî oğlu... Kalbimin ta orta yerine bir çuval dolusu hüzün bırakıp gittiniz. Gidin, hikayenizi başkaları da okusun, öğrensin, kim bilir belki bir gün yine birileri 'Akşama kemanı kap gel.' der, baba oğul 'Uzayıp giden o tiren yolları' nı söyler, çalarsınız... Hoşça kalın.
şekibe karabacak
Kitabı az önce bitirdim ve şaşkınlık hüzün birbirine karıştı sado beni mahfetti gerçekten. Yorumunuza da bayıldım yüreğinize sağlık