sude lale
@selase
Şu anda okuduğu kitap
“kemikleri, eti, bağırsakları ve kan damarlarını kaplayan deri nasıl insan görünümünü katlanabilir hale getiriyorsa, ruhun çalkantıları ve ihtirası da kibirle kapatılmıştır; o, ruhu kaplayan deridir.”
“düşünceler, duygularımızın gölgesidir; ama her zaman daha karanlık, daha boş ve daha sade.”
ölümün son iyiliği, bir daha ölümün olmamasıdır
“ümit mi? ümit en son kötülüktür!” Nietzsche adeta haykırmıştı. “insanca pek insanca” Kitabımda ileri sürdüğüm gibi, pandora’nın kutusu açılıp, zeus’un içine sakladığı bütün kötülükler dünyaya saçıldığı zaman, orada son bir kötülük kaldığından kimsenin haberi olmamıştı: ümit. o zamandan beri, yanlışlıkla kutuyu ve içindeki ümidi iyi şans olarak yorumladık. fakat zeus’un arzusunun, insanların kendilerini işkenceye teslim etmeleri olduğunu unuttuk. ümit kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır.
bütün hayatım bir yolculuk haline dönüştü; bense tek yuvamın, her zaman dönebileceğim ve en iyi bildiğim tek yerin hastalığım olduğuna inanmaya başladım.