Selçuk Söyler
@selcukokurcokokur
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir kişinin kendiyle, fikirleriyle mücadelesinin baş yapıtı bir kitap. Her anı gelgitlerle ve içi boş yaşayan cansızlardan bıkıp usanmakla geçen bir hayatın belki bir öyküsü belki de kurgusal bir romanı. İnsanı kendisiyle hesaplaşmak zorunda bırakan gizli ama gerçek satırlarıyla sizi zorluyor. İnsan kendi kendisine ne kadar samimidir mottosuyla ruhunu apaçık ortaya koyan buhranlı bir karakter. Ben o çalkantıların, sessizce atılan iç çığlıklarının damarlarımda gezindiğini hissettim. Korkusuzca da meydan okuyup, kafa tutuyor insanlığımıza. Teşekkürler.
Reklam
...
Buna göre ben sizden daha “canlı”yım. Daha yakından bakın! Biz bugün “canlı”nın nerede yaşadığını, neden ibaret olduğunu, adını sanını bile bilmiyoruz. Bizi tek başımıza bırakın, elimizden kitapları alın o saat şaşkına döner, ne yana gideceğimizi, kimden yana çıkacağımızı, kimi sevip, kimden nefret edeceğimizi bilemeyiz. İnsan olmak, yani gerçek, kendi vücuduna sahip, kanlı canlı bir insan olmak dahi bize güç geliyor; bundan utanıyor, ayıp sayıyor, bildik, genel anlamda insan olmaya çabalıyoruz hep. Aslında biz ölü doğmuş yaratıklarız; zaten çoktandır canlı olmayan babalardan dünyaya geliyoruz ve bundan da gittikçe daha çok hoşlanıyoruz. Bundan zevk alıyoruz. Yakında bir kolayını bulup doğrudan doğruya fikir dölleri olarak dünyaya geleceğiz.
....
İnsan medeniyete kavuşmakla eskisinden daha fazla kan dökücü olmamışsa bile, en azından daha kötü, daha iğrenç bir kan dökücü olduğu kesindir. İnsan, eskiden hak uğruna kan döker, bunun için önüne geleni gönül rahatlığıyla temizlerdi; zamanımızdaysa, kan dökmeyi iğrenç saydığımız halde bu iğrençlikten kendimizi alamıyoruz, hem de eskisinden daha çok.
Kitap bitiminde ansızın sizin de kellenize iniyor sanki “giyotin”
Bir toplumun, bir insanın ölümünden bu kadar haz alabileceğini; en başta kalabalıklarından tutun, gardiyanına, papazına, hakimine, politikacılara, krala, kanunlara ve kanunların uygulanışındaki haksızlıklara karşı yazılmış bir baş yapıt belki de. Önsözü bile ayrı bir edebi kimlik kazanabilecek kadar hiciv dolu. Son ana kadar umudun sürüklediği sayfaları takip ediyorsunuz sadece. İdam edilenin bir baba, bir eş, bir oğul olabileceği ihtimalinin akıllardan çıkarılışı ve suçlu da olsa bir insan olduğunun hatırlatılmaya çalışılması her kelime. Keşke acısız bir ölüm en azından dedirtebilecek bir süreç olsaydı idam cezası. Ama dedim ya süreç işte! İnsan nasıl da ölümünü bekliyor!
