"Kardeşlik pili bitmiş bir saat gibiydi. Pilini taktığın anda kaldığı yerden başlayıveriyordu çalışmaya. Bin yıl da görmesen, anında kapatıyordun aradaki açığı."
“Kağıt topladığım günler boyunca insanlarla aram iki ucundan tutulup yırtılan bir kumaş gibi açıldı. Çöp karıştıranlardan doğal olarak kaçıyordu insanlar. Her an onların da ceplerini karıştırıverecekmişim, onları soyacakmışım, yanıma yaklaşana saldıracakmışım, taciz edecekmişim gibi kaçıyorlardı. Oysa karnımızı doyuracak parayı bulmaya çalışıyorduk. Böyle böyle uzaklaştım insanlardan. İster istemez kokuyordum, kimseye yaklaşmıyordum. Okuldakiler kâğıt topladığımı bilmiyordu, ama onlara da ben yaklaşmıyordum. Kendimi kimseyle arkadaşlığa layık görmüyordum.”